امین توحیدی
در سالی که گذشت ایران عزیزتر از جانمان در برهه های مختلف آماج تلاطم ها بود؛ نگاهم به جامعه این را در ذهنم متبادر کرد که هرکس بر محق بودن خود و دیدگاه خود پافشاری می کند و در عمیق تر شدنم به تفاوت نگاه ها لمس کردم افراد مختلف از زوایای مختلف به مسائل سیاسی و اجتماعی و خون های ریخته شده می نگرند و این پراکندگی نگاه ها مرا به فکر واداشت که چه معیاری می تواند اثبات کند که فرد نگاهی منصفانه و نه لزوما درست به این رویدادها و سایر رویدادها در زندگی خود دارد؛ تنها چیزی که توانستم در ذهن خود بدان برسم که این لزوما یک نگاه کاملا شخصی و نه علمی و تحقیقاتی است این است که ما در زندگی با خود، خانواده و فرزندان و پیرامون خود چقدر منصف بوده ایم و چقدر خودمان را منصف می دانیم؛ این معیار صرفا در دست خودمان است و خودمان بیش از هر کس بدان آگاهیم و با ارزیابی آن، وجدان خود را آزموده و خطکش نگاهمان به رویدادها را اندازه گیری کنیم؛ برای تشخیص آن کافی است به خود نگاه کنیم و به خود دروغ نگوییم و مدام خود را محق ندانیم و می دانید که چقدر سخت است به خود دروغ نگوییم که به خود دروغ گفتن بیشترین مشکل در نگاه منصفانه است زیرا فردی ممکن است آگاه باشد که چه میزان منصف است اما بسیار اوقات فرد ناآگاه است. قطعا احساس نقص در رفتار منصفانه با دیگران حداقل نشانه اش این است که به ما می آموزد یک جای کار در نگاهمان به مسائل می لنگد.
